Skip to main content

Κατηγορία: Παραστάσεις

ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή

ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή

THE JERUSALEM KHAN THEATRE, Ισραήλ

Δευτέρα, 5 Ιουλίου

Αμφιθέατρο «το σκαλί»

Έναρξη παράστασης

Προσέλευση στο θέατρο πριν από τις 20:15

21:00

ΑΓΟΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Τη σοφόκλεια τραγωδία Αντιγόνη, ένα από τα αρτιότερα κείμενα της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας, παρουσιάζει το Jerusalem Khan Theatre σε σκηνοθεσία του Udi Ben Moshe, ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του Ισραήλ.

Η σύγκρουση μεταξύ των δύο γιων του Οιδίποδα, Πολυνείκη και Ετεοκλή, για τον θρόνο της Θήβας έχει τελειώσει. Τα δύο αδέλφια κείτονται νεκρά στο πεδίο της μάχης. Ο Κρέων διατάζει όπως το σώμα του Πολυνείκη παραμείνει άταφο και άκλαυτο, επειδή πρόδωσε την πατρίδα του φέρνοντας ξένο στρατό εναντίον της. Η Αντιγόνη αποφασίζει να τιμήσει τον αδελφό της με την πρέπουσα ταφή, αψηφώντας τις ολέθριες συνέπειες, σε μια σύγκρουση μεταξύ φυσικού και θετού δικαίου.

Η διαχρονική κριτική στην αλαζονεία της εξουσίας και της απολυταρχίας, καθώς και η σύγκρουση μεταξύ των άγραφων νόμων της ηθικής και των θεσμικών νόμων της πολιτείας, αναδύονται μέσω μιας σύγχρονης σκηνικής ανάγνωσης υπογραμμίζοντας την αντίσταση στο σύγχρονο πολιτικό πλαίσιο και τις τρέχουσες συγκρούσεις μεταξύ θρησκείας και κράτους.

ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΚΟΥΣ ΥΠΕΡΤΙΤΛΟΥΣ

ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

  • Μετάφραση (στα εβραϊκά)

    Shimon Buzaglo

  • Σκηνοθεσία

    Udi Ben Moshe

  • Σκηνικά

    Svetlana Breger

  • Κοστούμια

    Oren Dar

  • Σχεδιασμός φωτισμού

    Roni Cohen

  • Μουσική επεξεργασία

    Josef Bardanashvili

  • Φωτογραφία

    Yael Ilan

  • Εικαστικός σχεδιασμός προγράμματος/Αφίσας παραγωγής

    Elad Elharar

Διανομή:
  • Κρέων

    Erez Shafrir

  • Αντιγόνη

    Or Lumbrozo

  • Ισμήνη

    Suzanna Papian

  • Ευρυδίκη

    Carmit Mesilati-Kaplan

  • Αίμων

    Shachar Netz

  • Αγγελιοφόρος

    Itai Szor

  • Τειρεσίας

    Yehoyachin Friedlander

  • Στρατιωτικός Σύμβουλος Κρέοντα

    Yossi Eini

  • Πολιτικός Σύμβουλος Κρέοντα

    Nir Ron

  • Χορός:

  • Meni Gross,
    Ofer Greenberg,
    Israel Pniel

  • Antigone (1)

  • Antigone (2)

  • Antigone (3)

  • Antigone (4)

  • Antigone (5)

  • Antigone (6)

  • Antigone (7)

  • Antigone (8)

  • Antigone (9)

  • Antigone (10)

  • Antigone (11)

  • Antigone (12)

  • Antigone (13)

  • Antigone (14)

  • Antigone (15)

  • Antigone (16)

  • Antigone (17)

  • Antigone (18)

  • ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

    Το Ισραήλ, η πατρίδα μου και ο τόπος όπου δημιουργώ, είναι μια σύγχρονη δημοκρατία η οποία βιώνει μια ουσιαστική σύγκρουση μεταξύ θρησκείας και κράτους, μια σύγκρουση που είναι βαθιά ριζωμένη στην καρδιά του εβραϊκού έθνους και πολιτισμού από τη βιβλική εποχή, μεταξύ των βασιλέων του Ισραήλ και των κερδών του.

    Αυτή η σύγκρουση είναι ριζωμένη στον ορισμό που εμείς οι ίδιοι δίνουμε στο έθνος μας, όπου χρησιμοποιούμε τον όρο «εβραϊκό» για να περιγράψουμε τόσο το έθνος μας όσο και τη θρησκεία μας. Πρόκειται για μια τραγική σύγκρουση, που ίσως δε θα μπορέσει ποτέ να επιλυθεί, και που απειλεί την ίδια τη βάση του αυτοπροσδιορισμού του λαού μας τόσο σήμερα όσο και στο μέλλον.

    Το Θέατρο Khan έχει την έδρα του στην Ιερουσαλήμ, όπου δημιουργούμε στο χώρο του θεάτρου εδώ και 50 χρόνια, και όπου η σύγκρουση εκδηλώνεται με τους πιο ακραίους όρους και εκφράζεται τόσο με πολιτικές όσο και υπαρξιακές πτυχές.

    Αυτός είναι ο λόγος που επέλεξα να τοποθετήσω τη δράση του έργου στο Ισραήλ του σήμερα. Απέναντι στον ακροδεξιό εθνικιστή ηγέτη είναι μια αποφασισμένη νεαρή κοπέλα η οποία εμμένει με πείσμα στους νόμους του Θεού. Στη δική μας εκδοχή ο Χορός έχει μετατραπεί σε μια ομάδα συμβούλων και στρατιωτικών, απέναντι στους οποίους στέκεται – σε ένα σύγχρονο πολιτικό πλαίσιο – μια ομάδα νεαρών ακραίων εποίκων. Με μοντέρνα κοστούμια και σε μετάφραση του Shimon Buzaglo, ο οποίος χρησιμοποιεί μια σύγχρονη αβίαστη γλώσσα, διατηρώντας ταυτόχρονα την ποιητική χροιά του κειμένου, η παραγωγή μας ρίχνει φως στις σύγχρονες αντιπαραθέσεις μεταξύ θρησκείας και κράτους στο σημερινό κράτος του Ισραήλ.

    Με την οικουμενική έννοια, η φουτουριστική θεώρηση του κόσμου που απεικονίζεται στη σκηνή, περιγράφει μια τρομακτική υπαρξιακή απειλή η οποία βρίσκεται σήμερα έξω από την πόρτα μας, και ως αποτέλεσμα της οποίας η ανικανότητα για συμβιβασμό οδηγεί στο θάνατο. Όταν οι εξτρεμιστές δεν βλέπουν τη μεγάλη εικόνα, μπορεί όλα να καταλήξουν σε τραγωδία.

     

    Udi Ben Moshe

  • THE JERUSALEM KHAN THEATRE

    Το Jerusalem Khan Theatre θεωρείται από τους κριτικούς ως το κατ’ εξοχήν θέατρο του Ισραήλ που έχει δημιουργήσει τις πιο πρωτοποριακές παραστάσεις των τελευταίων χρόνων, με παραγωγές που εισέπραξαν σημαντικούς επαίνους από το κοινό.

    Το Θέατρο Khan, το οποίο θεωρείται μοναδικό κόσμημα του πολιτιστικού τοπίου της Ιερουσαλήμ και χαίρει αξιόλογης αναγνώρισης και αποδοχής, έχει κερδίσει αριθμό σημαντικών βραβείων και έχει προσκληθεί να δώσει παραστάσεις σε φεστιβάλ και εκδηλώσεις ανά το παγκόσμιο.

    Το Khan είναι το σημαντικότερο θέατρο δημιουργικού ρεπερτορίου της Ιερουσαλήμ. Το θέατρο διατηρεί μόνιμο θίασο και αναλαμβάνει την παρουσίαση τουλάχιστον τεσσάρων νέων καταξιωμένων θεατρικών έργων κάθε θεατρική σαιζόν, και ταυτόχρονα διατηρεί και μόνιμο ρεπερτόριο που αποτελείται από περίπου δέκα παραγωγές. Αυτές περιλαμβάνουν πρωτότυπα ισραηλινά έργα, μερικά από τα οποία γράφτηκαν ειδικά για το θίασο, καθώς και κλασικά και σύγχρονα ευρωπαϊκά και αμερικανικά θεατρικά έργα.

    Πιστεύοντας βαθιά ότι όλοι έχουν το δικαίωμα να απολαμβάνουν υψηλής ποιότητας θέατρο, το Khan δίνει ειδική έμφαση στην επαφή με την κοινότητα. Το Khan εμπλουτίζει την πολιτιστική σκηνή της Ιερουσαλήμ, διασφαλίζοντας ότι οι παραστάσεις του είναι προσβάσιμες σε όλους τους πολίτες.

    Οι πρωτοποριακές παραγωγές του Θεάτρου Khan φέρνουν κοντά θεατές από ολόκληρο το φάσμα των κατοίκων της Ιερουσαλήμ, ενισχύοντας τη ζωτικότητα της πόλης και εμπλουτίζοντας το πολιτιστικό της τοπίο. Το Khan δρα ως φάρος στο τοπίο της Ιερουσαλήμ, προσφέροντας ένα χώρο όπου διάφοροι τομείς της πόλης μπορούν να συναντιούνται και να βιώνουν πολιτιστικές εκδηλώσεις χωρίς διχόνοια.

    Η Γενική Διευθύντρια του Θεάτρου Khan, Elisheva Mazya, και ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής, Udi Ben Moshe, οδηγούν το Θέατρο Khan προς την εκπλήρωση του καλλιτεχνικού-πολιτιστικού του οράματος.

     

    www.khan.co.il

Συνεχίστε την ανάγνωση

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ του Αισχύλου

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ του Αισχύλου

ASSOCIAZIONE CULTURALE DIDE DI MICHELE DIO & FAHRENHEIT 451 TEATRO, Ιταλία

  • Τετάρτη, 28 Ιουλίου

    Αμφιθέατρο «το σκαλί»

  • Παρασκευή, 30 Ιουλίου

    Αρχαίο Θέατρο Κουρίου

Έναρξη παραστάσεων

Προσέλευση στο θέατρο πριν από τις 20:15

21:00

ΑΓΟΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Ο Προμηθέας Δεσμώτης, η συνταρακτική τραγωδία του Αισχύλου, παρουσιάζεται από το Associazione Culturale Dide Di Michele Dio και το Fahrenheit 451 Teatro της Ιταλίας, σε σκηνοθεσία του πολυβραβευμένου Daniele Salvo.

Ο Προμηθέας, αυτός που έκλεψε τη φωτιά, ο εχθρός των Θεών και φίλος των ανθρώπων, ο Προμηθέας θύμα και θύτης, μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος, αποτελεί διαχρονικό σύμβολο αντίστασης απέναντι στην εξουσία. Στην τραγωδία, ο Αισχύλος πραγματεύεται την αντίσταση του αλυσοδεμένου στον Καύκασο Προμηθέα να υποκύψει στο θέλημα του «ανελέητου» Διός.

Έργο βαθιά αρχετυπικό, ο Προμηθέας Δεσμώτης αποτελεί μια θεσμισμένη ποιητική-φιλοσοφική πραγματεία επί της ανθρώπινης συνείδησης, μια πηγή εννοιών και νοημάτων που ξεπερνά τα όρια της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας διατρέχοντας τη δυτική σκέψη και πολιτισμό. Η φωτιά που έκλεψε ο Προμηθέας, είναι το φως που συνεχίζει να καίει.

ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΚΟΥΣ ΥΠΕΡΤΙΤΛΟΥΣ

  • Σκηνοθεσία

    Daniele Salvo

  • Σκηνικά

    Fabiana Di Marco

  • Κοστούμια

    Daniele Gelsi

  • Σχεδιασμός φωτισμού

     Giuseppe Filipponio

  • Σχεδιασμός ήχου

    Francesco Arizzi

  • Βοηθός σκηνοθέτη

     Alessandro Guerra

  • Υπεύθυνος παραγωγής

    Michele Di Dio

Διανομή:
  • Προμηθέας

    Alessandro Albertin

  • Ιώ/Βία

    Melania Giglio

  • Ωκεανός/Κράτος

    Massimiliano Giovanetti

  • Ήφαιστος/Ερμής

    Simone Ciampi

  • Ανάγκη

    Salvo Lupo

  • Χορός των Ωκεανίδων

    Marcella Favilla,
    Giulia Galiani,
    Francesca Maria,
    Marta Nuti,
    Giulia Diomede,
    Giuditta Pasquinelli,
    Ester Pantano

  • Antonio Parrinello (2)

  • Foto Paul N (13)

  • Foto Paul N (22)

  • Foto Paul N (23)

  • Foto Paul N (26)

  • Foto Paul N (28)

  • Foto Paul N (32)

  • Foto Paul N (34)

  • Foto Paul N (45)

  • Foto Paul N (65)

  • Foto Paul N (71)

  • Foto Paul N (72)

  • Foto Paul N (89)

  • Foto Paul N (92)

  • Maurizio Cannata (11)

  • Maurizio Cannata (14)

  • Maurizio Cannata (1)

  • Maurizio Cannata (2)

  • Maurizio Cannata (4)

  • Maurizio Cannata (5)

  • Maurizio Cannata (7)

  • ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

    Ο Προμηθέας, αυτός που έκλεψε τη φωτιά, εχθρός των Θεών, ο Προμηθέας φίλος των ανθρώπων, αυτός που φέρνει το φως, ο Προμηθέας θύμα και θήτης, ύπαρξη του παρελθόντος και του μέλλοντος. Ο αλαζόνας Προμηθέας.

    Σε μία απομονωμένη γη, σε χρόνο μυθικό, όπου η πραγματικότητα κυριαρχείται από τους Τιτάνες, όπου οι θεοί καθορίζουν το πεπρωμένο του τόπου και του χρόνου, ο Προμηθέας τολμάει να εναντιωθεί στον Δία, τον καινούριο απόλυτο Θεό. Η σύγκρουση μεταξύ Προμηθέα και Δία είναι τρομακτική, πέρα από κάθε φαντασία. Ζήτημα θυσίας. Ακριβώς όπως ο Χριστός, ο Προμηθέας υποφέρει εξαιτίας των ανθρώπων, ακριβώς όπως Eκείνος υποφέρει μιας παραδειγματικής και άδικης τιμωρίας.

    Ο μύθος του Προμηθέα είναι πρόδρομος ολόκληρης της φιλοσοφίας και κουλτούρας του Δυτικού κόσμου και παγιώνει το αποφασιστικό πέρασμα της ανθρώπινης προϊστορίας: τη στιγμή που η ανθρωπότητα περνάει από το σκοτάδι, το φόβο, την αβεβαιότητα, στο φως και στο μέλλον, στην καινούρια εποχή.

    Η φωτιά είναι ένα από τα ιερά στοιχεία, μαζί με τον άνεμο και το νερό και είναι αποκλειστική κληρονομιά των Θεών. Μόνο με την φωτιά οι άνθρωποι γίνονται αλήθεια άνθρωποι. Μέχρι λίγο πριν ζούσαν στο σκοτάδι, στην άγνοια, στο φόβο. Η φωτιά δεν νίκησε τον θάνατο αλλά απομάκρυνε το φόβο του θανάτου. Όμως η γνώση έχει ένα τίμημα και αυτό είναι το μαρτύριο: μόνο έτσι μπορεί κανείς να προοδεύσει. Ο Δίας είναι υπέρ του εκμηδενισμού του ανθρώπινου γένους, της καταγωγής των εφήμερων, των –χωρίς νόημα- παράσιτων, ενώ ο Προμηθέας, διαμέσου της φωτιάς, θέλει να δωρίσει σε αυτούς μια ευκαιρία.

    Η φωτιά είναι η Θεία σπίθα που καθιστά τα πάντα δυνατά, που φωτίζει το μονοπάτι. Ο μύθος του Προμηθέα αναφέρεται σε εμάς, στην ανθρώπινη κατάσταση, στην αστάθειά της, στη διττότητά της, στην αμφιθυμία της και μας υπενθυμίζει ότι το πιο σημαντικό είναι ακριβώς το ότι είμαστε εφήμεροι. Η ψευδαίσθηση της ταυτότητας, η ψευδαίσθηση του Εγώ, η επιθυμία της ένωσης, η θέληση να ορίσουμε το πεπρωμένο, να υποτάξουμε τα στοιχεία, όλα καταρρέουν μπροστά στον κόσμο των Θεών. Το ανθρώπινο μέγεθος είναι γελοίο και σίγουρα δεν πραγματώνεται διαμέσου της ανθρώπινης ύβρεως, αλλά μέσα από μια ρεαλιστική αποτύπωση των ορίων της γνώσης και της ανθρώπινης δύναμης.

    Ο Αισχύλος με μεγάλη μαεστρία σκάβει βαθιά και φωτίζει. Έτσι παρελθόν και μέλλον βαστούν, σαν θεμέλια μιας γερής γέφυρας, τη σκηνική πράξη. Η ανθρωπιά που παρουσιάζεται στον Προμηθέα είναι μια υποβαθμισμένη ανθρωπιά, συμβιβασμένη, και ο κόσμος των θεών είναι ένας κόσμος σε πτώση, κατευθυνόμενος σε ένα αναπόφευκτο τέλος. Ο τύραννος στο τέλος θα πέσει. Ο σημερινός άνθρωπος διερωτάται πάνω σε εξέχουσας σημασίας ζητήματα: θα υπάρξει μέλλον για την ανθρώπινη ζωή ή μπροστά μας υπάρχει μόνο η προοπτική της καταστροφής; τι ρόλο θα παίζει η επιστήμη σε αυτή την καταστροφή που σήμερα μοιάζει μονάχα σαν το φως του μέλλοντος; Ποιο είναι το τίμημα της προόδου; Ο χαμός της μνήμης και της ταυτότητας; Η εξαθλίωση των αξιών και η αδυσώπητη μετατροπή μας σε καταναλωτές; Πώς συστήνεται εκ νέου σήμερα, σε καιρούς δύσκολους και αδιάλλακτους, ο ρατσισμός και ο θεμελιωτισμός, το θέμα μεταξύ ανθρώπινου και Θείου;

    Ο Προμηθέας είναι ο ήρωας των ορίων, της διαμεσολάβησης μεταξύ αυτών των δύο κόσμων, τόσο διαφορετικών. Φρικτό πράγμα ο άνθρωπος. Ακόμα πιο φρικτός ο κόσμος των Θεών. Ένας μεγάλος δάσκαλος έλεγε πως τα αρχαία κείμενα είναι σαν σήματα που έρχονται από φωτεινά αστέρια που χάθηκαν. Το να πραγματοποιούνται αυτά τα κείμενα και να αναζητάμε μία άμεση σχέση μαζί τους είναι σαν να κλείνουμε τα μάτια στον σύγχρονο κόσμο που βιώνουμε.

    Σε αυτή την εποχή των χαμένων αξιών και ιδανικών, της κατάπτωσης και της απόλυτης επιφανειακότητας, της έλλειψης Θεών και Τιτάνων, της ακούραστης ανθρώπινης ύβρης, είναι απολύτως απαραίτητο να ανοίξουμε διάλογο με τον αρχαίο λόγο, να προσπαθήσουμε να αποκωδικοποιήσουμε τον φωτεινό αντίκτυπο που έρχεται από αυτά τα χαμένα πια αστέρια. Να σταθούμε μια στιγμή στο χάσμα του χώρου και του χρόνου, να περιμένουμε, να κοιτάξουμε το φως και να αναλογιστούμε το πεπρωμένο μας. Για μια στιγμή. Μόνο για μια στιγμή.

    Daniele Salvo

  • ASSOCIAZIONE CULTURALE DIDE DI MICHELE DIO

    Ο Michele Di Dio είναι ο παραγωγός του “Amenanos Festival” στο Αρχαίο Θέατρο Κατάνιας και Μοργκαντίνα, της Ιταλίας. Είναι ο νόμιμος εκπρόσωπος του DiDe Cultural Association και Michele Di Dio Management. Κατέχει Πτυχίο στις Επιστήμες της Επικοινωνίας στον τομέα της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, πτυχίο εξειδίκευσης στις Παραστατικές Τέχνες και Επικοινωνία Πολυμέσων καθώς και πτυχίο Σύγχρονης Λογοτεχνίας.

    Από το 2016, έχει ανεβάσει ένα κύκλο κλασικών παραστάσεων στη Σικελία, σε αρχαία θέατρα τα οποία εδώ και πολύ καιρό δεν είχαν κλασικό ρεπερτόριο αρχαίου ελληνικού δράματος. Το 2019, οι παραστάσεις παρουσιάστηκαν στην Κατάνια, στο “Amenanos Festival”, το πρώτο Κλασικό Φεστιβάλ στο Αρχαίο Θέατρο της Κατάνια.

    Η παραγωγή του Φεστιβάλ, έγινε από το DiDe Cultural Association, με την αρχαία τραγωδία Προμηθέας Δεσμώτης σε σκηνοθεσία Daniele Salvo. Με ένα φιλόδοξο και πολύπλοκο σκηνικό, ο Michele Di Dio έπρεπε να δημιουργήσει και να χρηματοδοτήσει μια ειδική λύση για τη σκηνή, χρησιμοποιώντας διαφανές πολυανθρακικό έτσι ώστε οι θεατές να μπορούν να βλέπουν την υπόγεια διαδρομή του ποταμού Amenano. Για τη σκηνική αυτό εύρημα, του απονεμήθηκε ένα σημαντικό εθνικό βραβείο.

    Ακολουθεί σύντομος κατάλογος με θέατρα και αρχαιολογικές τοποθεσίες όπου ο Michele Di Dio ανέβασε κλασικές παραστάσεις: Τα αρχαία θέατρα στην Μοργκαντίνα, Ταορμίνα και Κατάνια, στο Τείχος του Τιμολέοντα στη Γέλα, στο Θέατρο Samonà στη Σκιάκκα (κλειστό θέατρο). Σημειώνεται επίσης η επιτυχημένη συνεργασία με πανεπιστημιακά τμήματα, ερευνητικά κέντρα και πολλά σχολεία της Ιταλίας.

    micheledidio-produzioniteatrali.it

     

  • FAHRENHEIT 451 TEATRO

    Το Θέατρο Fahrenheit 451 γεννήθηκε μέσα από την πείρα και το καλλιτεχνικό όραμα των Daniele Salvo, Alfonso Veneroso και Melania Giglio. Στα 21 χρόνια ζωής του, το Fahrenheit 451 έχει ανεβάσει αμέτρητα έργα για το θέατρο, την τηλεόραση και βίντεο.

    Ανάμεσα στις κύριες συνεργασίες, είναι οι ακόλουθες: Ferdinandea: the thinking island σε σκηνοθεσία DanieleSalvo και Claudio Pappalardo (Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου-Ιnternational Doc-fest of Palazzo Venezia, Ρώμη), Evgenij Onegin, The Dreamers, Abelardo and Eloisastory of the year 1000, Lost paradisesthe ApocryphalGospels (Χειμερινοί Ολυμπιακοί του Τορίνο), We are all in danger, the last interview of Pier Paolo Pasolini, TheConstitution of the Italian Republic , The Farewell, μια βραδιά αφιερωμένη στον Μότσαρτ, Ιούλιος Καίσαρας του Σαίξπηρ, (συνεργασία με Gigi Proietti – Globe Theatre Ρώμης). Επίσης, Prague Spring (υπό την Αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας Giorgio Napolitano), Gramsci a Turi, BorderlandJourney to the Land of Israel, όλα σε σκηνοθεσία Daniele Salvo και Spoonface Steinberg του Lee Hall, σε σκηνοθεσία Marco Carniti. 

    Στο 2019 και 2021, το Fahrenheit συνεργάστηκε με το Dide Association and the Michele Di Dio Management Association για το φεστιβάλ “Amenanos Festival” της Κατάνιας, ένα σημαντικό φεστιβάλ αρχαίου ελληνικού και ρωμαϊκού θεάτρου και με το Φεστιβάλ Αρχαίου Θεάτρου της Morgantina.

    teatrofahrenheit451.com

Συνεχίστε την ανάγνωση

ΜΗΔΕΙΑ του Ευριπίδη

ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή

THE JERUSALEM KHAN THEATRE, Ισραήλ

  • Saturday, July 14

    Curium Ancient Theatre

  • Sunday, July 15

    Curium Ancient Theatre

Performances start at

Please arrive at the theatre before 20:45

21:00

Κάντε κράτηση

The renowned Lithuanian director, Cezaris Graužinis, with an outstanding group of actors and artists, directs the first part of Aeschylus’ trilogy, Oresteia, Agamemnon and creates a performance about the origins and future of human violence. King Agamemnon returns to Argos, shortly after the end of the Trojan War. Agamemnon triumphantly marches into the city and his palace, flaunting the Trojan princess and Apollo priestess Cassandra as his spoils of war. Clytemnestra welcomes her husband, all pomp and circumstance. However, it is quickly revealed that her enthusiasm conceals a well-orchestrated plan. She has decided to take revenge for the murder of their daughter, Iphigenia, sacrificed by Agamemnon to get the Greek ships afloat over ten years ago. The red carpet she rolls out for Agamemnon’s return foreshadows the impending bloodbath, when she and her accomplice/lover, Aegisthus, murder the king and his concubine.
Με αγγλικούς υπέρτιτλους
  • Μετάφραση

    Yorgos Blanas
  • Σκηνοθεσία

    Cezaris Graužinis
  • Σκηνικά και Κοστούμια

    Kenny MacLellan
  • Μουσική

    Haris Pegiazis
  • Χορογράφος

    Eddie Lame
  • Κίνηση

    Alekos Yiannaros
  • Σχεδιασμός φωτισμού

    Andreas Christodoulides
  • Βοηθός σκηνοθέτη

    Sygklitiki Vlahaki
Διανομή:
  • Clytemnestra

    Maria Protopappa
  • Agamemnon/Aegisthus

    Yannis Stankoglou
  • Herald

    Argyris Pantazaras
  • Cassandra

    Iovi Fragatou
  • Watchman

    Thodoris Katsafados
  • Assistant to the director

    George Demopoulos
  • Χορός
  • Markos Gettos,
    Dimitris Georgiadis,
    Tasos Theofilatos,
    Panagos Ioakim,
    Dimitris Karaviotis,
    Ilias Menagier,
    Dimitris Miliotis,
    Alexandros Moukanos,
    Alexandros Balamotis,
    Vasilis Papageorgiou,
    Klearchos Papageorgiou,
    Giorgos Papandreou
  • Antigone (1)

  • Antigone (18)

  • Antigone (17)

  • Antigone (16)

  • Antigone (15)

  • Antigone (14)

  • Antigone (13)

  • Antigone (12)

  • Antigone (11)

  • Antigone (10)

  • Antigone (9)

  • Antigone (8)

  • Antigone (7)

  • Antigone (6)

  • Antigone (5)

  • Antigone (4)

  • Antigone (3)

  • Antigone (2)

  • Περίληψη

    Agamemnon on his return from Troy was murdered by his wife Clytemnestra and his cousin Aegisthus, Clytemnestra’s lover. His daughter Electra, fearing for the fate of her little brother Orestes, secretly handed him over to a faithful servant, who took him to the land of Krisa in Fokida, where Strofius was king.

    Eight years later, Orestes, at the instigation of the god Apollo, returns to Mycenae in order to punish his father’s murderers. To achieve this, he uses a trick: he sends the tutor to the palace in the guise of a foreigner, in order to announce the supposed death of Orestes, whose ashes would be brought by other emissaries of king Strofius. The news causes anguish in Electra, who who seeks the assistance of her sister Chrysothemis in killing of Aegisthus, but in vain. Orestes and Pylades appear on stage, as bearers of the ashes of the supposedly dead Orestes. Electra is initially unaware of the identity of the envoys, but then she recognizes her brother. They plan together the vindictive act and then Orestes carries out the murder of Clytemnestra and then Aegisthus.

    The history of the house of Atreides was used by all the tragedians, but the difference in the work of Sophocles is that matricide happens with the condescension of the gods and is totally vindicated.

  • Σκηνοθετικό σημείωμα

    Sophoclean language is remarkably contemporary, portraying the distortion of a country’s values and institutions and the creation of an ineffective and uncontrolled state. In the play, the fraudulent murder of king Agamemnon by Clytemnestra and Aegisthus and their act of usurpation leads to the loss of every notion of trust, empathy and justice. Undoubtedly, the fall of values and institutions is particularly contemporary and universal.

    Meritocracy -the selection and promotion of those who are objectively worthy and capable- is replaced by mediocracy, nepotism, bribery, violence, social agitation, lack of ideas and absence of social and personal improvements.

    All the ancient Greek tragedies share the same theme: the enforcement of order in a situation of disorder. Today, I understand and stand for all those Electras who revolve and fight for freedom and justice: Palestinians, Kurds, Cypriots, Syrians… I understand and stand for Electra, who is devoted to avenge her father’s unjust death and aims to achieve justice through hate.

    Sophocles sets man in the centre of the plot. His actions have an impact and a universal reaction when opposed to the harmony of world order. When a man -symbol of a small universe- usurps, exploits or sheds the blood of another man for power and dominance, then for Sophocles and for me who proposes this play, he agitates the correct mathematical equation of life, his relation to nature and other men in general.

    How ethical is it to demolish a country in order to exploit its wealth or take advantage of its geographical position? How ethical is it to ravage people who do not have the power to defend themselves and their homeland? How ethical is it to throw bombs at non-combatants, to invade and destroy countries with tanks and armies of young boys?

    When is a war right? For me, a war action is right only when is made by the weak side for defensive purposes or for the reinstatement of order, justice and balance. This is what happens in the case of Electra. Her inexplicable right for freedom transforms her revenge to an acceptable and absolutely necessary action.

    Through the language -in this simple translation- Electra by Sophocles finds her place in today’s society; being more contemporary than ever. The play cries for freedom and order in an era of disorder. No one is punished at the end of the play; neither the gods nor the Εrinyes interfere: the members of the audience become the only judges of the two siblings.

    The themes of slavery and freedom are also central. Electra lives enslaved in her own house, in her own homeland, unable to hope for something better. The murder of Aegisthus and her mother Clytemnestra is exclusively her own and absolutely conscious decision. The fulfillment of her desire will lead her to absolute freedom. It is not revenge, but an ethical action that brings catharsis and causes the return of values and institutions to Argos.

    Reflecting on our times, the continuous absence of freedom and the fall of institutions provoked by the violent desire for dominance, I believe that Electra by Sophocles exists in time and space: in the past, present and future.

    Neoklis Neokleous

  • Βιογραφικό θεατρικού σχήματος

    The Cyprus Satiriko Theatre was founded in October 1983 by the actor and stage director Vladimiros Kafkarides, who resigned from the Cyprus Theatre Organisation (THOC) to be able to produce theatrical plays within the space of the independent theatre. He encouraged other accomplished and young actors -with similar aspirations- to join him and together they formed the Independent Theatre Company. It was the first theatrical company of its kind to be later funded by the Cyprus Government.

    The company was first registered by the name “New Theatre”. The first two Cypriot plays of the company reflected Vladimiros’ love for local dramaturgy: the play Love Hero, written by the Cypriot folklore poet Pavlos Liassides, was staged for the Main Stage, while My beautiful Goldfinch, written by Kika Poulheridou, was presented at the Children’s Stage. Two months after the registration of the company, Vladimiros Kafkarides died from a heart attack (he was 52 years old). After his death, his close associates decided to continue his work, renaming the theatre company “Vladimiros Kafkarides New Theatre” in his honour, as the founder and pioneer of Cypriot Theatre.

    Vladimiros Kafkarides’ death shocked and dismayed the Cyprus public and especially the then President of the Republic of Cyprus Mr. Spyros Kyprianou. Mr. Kyprianou personally invited Vladimiros’ close associates and granted to the company the use of the Chanticlair Theatre, located at the centre of Nicosia. He also made arrangements so that the company could be supported by government funds. Vladimiros’ death thus became the reason behind government policy to fund the independent theatre.

    The renaming of the “New Theatre” to “Satiriko Theatre” and the establishment of the “Vladimiros Kafkarides Cultural Centre” took place at the same time, in 1988. The company was eventually forced to abandon the Chanticlair Theatre and it had to move into an old cinema (Cine Varnavides Brothers) in Strovolos, Nicosia. The building was transformed within a month into a stage theatre, with the help of the company’s employees and other actors and volunteers, who made it possible for the company to continue its performances. In 1989, Satiriko Theatre applied to the then president of the Republic, Mr. George Vassiliou, and was given government land to build the Vladimiros Kafkarides Cultural Centre. At the same time, a letter of support was also sent to the various Ministries by the President, asking for their help and support towards the realisation of this project.

    Satiriko Theatre functions with three Stages: the Central, the Second Stage and the Young Children’s Stage. The yearly show production cycle for all three Stages includes eight productions (4 at the Central Stage, 2 at the Young Children’s Stage and 2 at the Second Stage). There are 220 performances per year, which are attended by an audience of 70-80 thousand people coming from all over Cyprus. The subscribing member friends of Satiriko Theatre include more than 1000 families.

Συνεχίστε την ανάγνωση

ΙΠΠΕΙΣ του Αριστοφάνη

ΙΠΠΕΙΣ του Αριστοφάνη

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΛΛΑΔΟΣ

  • Παρασκευή 16 Ιουλίου

    Αρχαίο Θέατρο Κουρίου

  • Σάββατο 17 Ιουλίου

    Αρχαίο Θέατρο Κουρίου

Έναρξη παραστάσεων

Προσέλευση στο θέατρο πριν από τις 20:00

21:00

ΑΓΟΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Το Εθνικό Θέατρο Ελλάδος επανέρχεται μετά από έντεκα χρόνια στο Φεστιβάλ και παρουσιάζει την αριστοφανική κωμωδία Ιππείς, σε σκηνοθεσία του διακεκριμένου χορογράφου και σκηνοθέτη Κωνσταντίνου Ρήγου με μια διανομή σημαντικών πρωταγωνιστών.

Ο κεντρικός χαρακτήρας του έργου, Παφλαγόνας, είναι εμπνευσμένος από τον Κλέωνα, τον πολιτικό που, μετά το θάνατο του Περικλή και την περήφανη νίκη των Αθηναίων στην Πύλο επί των Λακεδαιμονίων (425 π.Χ.), υπήρξε ηγέτης της Αθηναϊκής Πολιτείας. Στο πρόσωπο του Κλέωνα, ο Αριστοφάνης σατιρίζει τη διαφθορά κάθε λαοπλάνου πολιτικού, που ασκεί εξουσία αποβλέποντας σε προσωπικό όφελος και, μέσα από μια σπαρταριστή πλοκή, οδηγεί σ’ ένα πικρό συμπέρασμα: αν η πονηριά, η καπατσοσύνη, το αγοραίο ήθος είναι ίδιον των πολιτικών, στην πολιτική σκηνή επικρατεί πάντα ο ικανότερος… 

Οι Ιππείς, από τις πιο «πολιτικές» κωμωδίες του ποιητή, αλληγορική με συμβολισμούς, σύγχρονη όσο ποτέ, καυτηριάζει την κακοδιαχείριση και τις ατασθαλίες της εξουσίας, που οδηγούν στην παρακμή, την εξαθλίωση και το μαρασμό και προειδοποιεί τους πολίτες κάθε εποχής για τους κινδύνους που ελλοχεύουν στα θεμέλια της Δημοκρατίας.

Με αγγλικούς υπέρτιτλους
  • Μετάφραση

    Σωτήρης Κακίσης

  • Σκηνοθεσία-Χορογραφία

    Κωνσταντίνος Ρήγος

  • Μουσική

    Θοδωρής Ρέγκλης

  • Σκηνικά

    Κωνσταντίνος Ρήγος, Μαίρη Τσαγκάρη

  • Κοστούμια

    Νατάσα Δημητρίου

  • Σχεδιασμός φωτισμού

    Χρήστος Τζιόγκας

  • Συνεργασία στη χορογραφία

    Μαρκέλλα Μανωλιάδη

  • Βοηθός σκηνοθέτη

     Άγγελος Παναγόπουλος

  • Μουσική διδασκαλία

    Μελίνα Παιονίδου

  • Β’ Βοηθός σκηνοθέτη

    Χριστίνα Στεφανίδη

  • Βοηθός σκηνογράφου

    Αλέγια Παπαγεωργίου

  • Βοηθοί ενδυματολόγου

    Αλίσα Μπουλάτ, Κατερίνα Κωστάκη

  • Δραματολόγος παράστασης

    Εύα Σαραγά

ΔΙΑΝΟΜΗ (ΜΕ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ):

  • Αλλαντοπώλης

    Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης

  • Δήμος

    Στέλιος Ιακωβίδης

  • Κλέων

    Κώστας Κόκλας

  • Δημοσθένης

    Πάνος Μουζουράκης

  • Νικίας

    Κωνσταντίνος Πλεμμένος

  • Κορυφαίοι Χορού

    Στεφανία Γουλιώτη,
    Κωνσταντίνος Μπιμπής (γιουκαλίλι),
    Γιάννης Χαρίσης

  • Xορός

    Πάρις Αλεξανδρόπουλος,
    Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου,
    Θάνος Γρίβας (κιθάρα),
    Πάνος Ζυγούρος (μελόντικα),
    Κωνσταντίνος Καϊκής,
    Γιάννης Καράμπαμπας (κιθάρα),
    Αλκιβιάδης Μαγγόνας (κλαρινέτο),
    Βασίλης Μπούτσικος (κιθάρα),
    Γιώργος Πατεράκης (κιθάρα),
    Κωνσταντίνος Πλεμμένος,
    Περικλής Σιούντας (μπαγιάν),
    Γιώργος Σκαρλάτος (ευφώνιο),
    Αντώνης Σταμόπουλος (κιθάρα)

  • Μουσικός επί σκηνής

    Λαέρτης Μαλκότσης (σαξόφωνο)

  • Η προσαρμογή των στίχων των χορικών έγινε από τον Θοδωρή Ρέγκλη. Οι πρωτότυποι στίχοι του τραγουδιού «Αφεντικό» γράφτηκαν από τον Πάνο Μουζουράκη και τον Θοδωρή Ρέγκλη.

  • IppeisNEW4 (1)

  • IPPEISplainNEW4 (1)

  • IppeisNEW4

  • Patroklos_Skafidas_5194

  • Patroklos_Skafidas_5201

  • Patroklos_Skafidas_5260

  • Patroklos_Skafidas_5325

  • Patroklos_Skafidas_5423

  • Patroklos_Skafidas_5471

  • Patroklos_Skafidas_5725

  • Patroklos_Skafidas_5793

  • Patroklos_Skafidas_5798

  • Patroklos_Skafidas_6091

  • Patroklos_Skafidas_6366

  • Patroklos_Skafidas_6388

  • Σημείωμα σκηνοθέτη

    Ευγενείς ή οπαδοί;  Εισβολείς ή τουρίστες; Θύματα ή θύτες; Οι Ιππείς αποτελούν ένα αίνιγμα, αλλά είναι ένα έργο πιο επίκαιρο από ποτέ, τώρα στην εποχή της μετα-αλήθειας, των πλαστών ειδήσεων, της εικονικής πραγματικότητας.

    Ο ποιητής δεν στήνει μία κωμωδία μόνο για την εποχή του, αλλά παραδίδει μια συνομωσία ήδη εφαρμοσμένη στο μέλλον. Πλήθος από δημαγωγούς  πολιτικούς, μια αποπροσανατολισμένη δημοκρατία, αδιαφορία για το όφελος του Δήμου, συκοφαντία, φτώχεια, ένας πόλεμος που δεν έλεγε να τελειώσει, ο φόβος για ένα νέο ξέσπασμα της επιδημίας που άφησε πίσω της χιλιάδες νεκρούς, συγκροτούν το σκηνικό δράσης του έργου. 

    Βαμμένοι με τα χρώματα του πολέμου, οι Ιππείς συνωμοτούν με τον Αριστοφάνη για να ρίξουν την εξουσία σε μια πόλη φοβισμένη και παρηκμασμένη. Στη μάχη ανάμεσα στον πιο παλιό τοξικό πολιτικό και τον επόμενο ανάλογό του, ο Αριστοφάνης προβάλλει την ανθρωπιά ως απαραίτητο στοιχείο για την εξουσία, χρησιμοποιεί όμως τα ίδια ακραία όπλα για να την κατακτήσει!

    Κωνσταντίνος Ρήγος

  • ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

    Το πρώτο κρατικό θέατρο ιδρύθηκε από τον Βασιλιά Γεώργιο Α΄ και εγκαινιάστηκε το 1901 ως «Βασιλικό Θέατρο». Λειτούργησε επτά χρόνια, αλλά τον Απρίλη του 1908 έκλεισε καθώς αντιμετώπιζε τεράστια οικονομικά προβλήματα. Το θέατρο παρέμεινε κλειστό φιλοξενώντας σποραδικά ξένους θιάσους έως το 1930 οπότε και ιδρύεται το «Εθνικό Θέατρο» ως επιχορηγούμενη δραματική σκηνή με δικό της θίασο και δική της Δραματική Σχολή.

    Στα 90 χρόνια αδιάκοπης λειτουργίας του, το Εθνικό Θέατρο κατάφερε να δημιουργήσει μια ισχυρή θεατρική παράδοση. Διαθέτει 5 σκηνές στο κέντρο της Αθήνας: την Κεντρική Σκηνή και τη  Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» στο κτίριο Τσίλλερ, τη Σκηνή Κοτοπούλη, τη Σκηνή Κατίνα Παξινού και τη Σκηνή Ελένη Παπαδάκη στο κτίριο Rex. Στο Σχολείο της Αθήνας-Ειρήνη Παπά, όπου στεγάζεται και η Δραματική του Σχολή, λειτουργεί ανοιχτό θέατρο.

    Το ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου στοχεύει στην πολυφωνία, θέτοντας σε δημιουργικό διάλογο την παράδοση και το μέλλον. Γνωστά κλασικά έργα με μοντέρνα ματιά, άπαιχτα ελληνικά και ξένα αριστουργήματα, σύγχρονα έργα, ελληνικά και ξένα μεγάλα θεάματα, χοροθέατρο, χώρος για πειραματισμό με νέους τρόπους σκηνικής έκφρασης, συσπειρώνουν γύρω τους συντελεστές υψηλών προδιαγραφών. Το αρχαίο δράμα παραμένει στο επίκεντρο σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς με σεβασμό στην παράδοση αλλά και με διάθεση για ανανέωση και πειραματισμό. Το Σεπτέμβριο του 1938, τo Eθνικό Θέατρο πραγματοποίησε την πρώτη στους νεώτερους χρόνους παράσταση Αρχαίου Δράματος στο αργολικό θέατρο με την Ηλέκτρα του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη. Το 1955 καθιέρωσε επισήμως τον θεσμό των Επιδαυρίων και από τότε, κάθε καλοκαίρι, το Εθνικό Θέατρο δίνει αδιάλειπτα τον παλμό στο Φεστιβάλ.

    Το Εθνικό Θέατρο ενισχύει επίσης ενεργά τον διάλογο με την καλλιτεχνική δημιουργία του εξωτερικού: προωθεί συνεργασίες με ξένα θέατρα και σημαντικούς καλλιτέχνες, διοργανώνει περιοδείες και συμμετέχει σε μεγάλα φεστιβάλ. Από το 2009 είναι ενεργό μέλος της Ένωσης των Θεάτρων της Ευρώπης (UTE).

    Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Εθνικού Θεάτρου είναι η δραματολόγος-μεταφράστρια, Έρι Κύργια.

    www.n-t.gr

Συνεχίστε την ανάγνωση

Παραστάσεις 2021

ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΥΣΕΣ του Αριστοφάνη – Η λαϊκή οπερέτα

ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ & ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ, ΕΛΛΑΔΑ

Μετάφραση-Λιμπρέτο-Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη

  • Παρασκευή 2 Ιουλίου, Αρχαίο Θέατρο Κουρίου
  • Σάββατο 3 Ιουλίου, Αρχαίο Θέατρο Κουρίου
ΜΕ ΑΓΓΛΙΚΟΥΣ ΥΠΕΡΤΙΤΛΟΥΣ

Έναρξη παραστάσεων στις 21:00
Προσέλευση στο θέατρο πριν από τις 20:00

Διαβάστε περισσότερα

ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή

THE JERUSALEM KHAN THEATRE, Ισραήλ

Σκηνοθεσία: Udi Ben Moshe

  • Δευτέρα 5 Ιουλίου, Αμφιθέατρο «το σκαλί»
ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΚΟΥΣ ΥΠΕΡΤΙΤΛΟΥΣ

Έναρξη παράστασης στις 21:00
Προσέλευση στο θέατρο πριν από τις 20:15

Διαβάστε περισσότερα

ΙΠΠΕΙΣ του Αριστοφάνη

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΛΛΑΔΟΣ

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ρήγος

  • Παρασκευή 16 Ιουλίου, Αρχαίο Θέατρο Κουρίου
  • Σάββατο 17 Ιουλίου, Αρχαίο Θέατρο Κουρίου
ΜΕ ΑΓΓΛΙΚΟΥΣ ΥΠΕΡΤΙΤΛΟΥΣ

Έναρξη παραστάσεων στις 21:00
Προσέλευση στο θέατρο πριν από τις 20:00

Διαβάστε περισσότερα

ΜΗΔΕΙΑ του Ευριπίδη

ROADS AND ORANGES FILM PRODUCTIONS, Κύπρος

Σκηνοθεσία: Αλίκη Δανέζη Knutsen

  • Τετάρτη 21 Ιουλίου, Αμφιθέατρο «το σκαλί»
  • Πέμπτη 22 Ιουλίου, Αμφιθέατρο «το σκαλί» 
  • Σάββατο 24 Ιουλίου, Αρχαίο Θέατρο Κουρίου
ΜΕ ΑΓΓΛΙΚΟΥΣ ΥΠΕΡΤΙΤΛΟΥΣ

Έναρξη παραστάσεων στις 21:00
Προσέλευση στο θέατρο πριν από τις 20:15

Διαβάστε περισσότερα

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ του Αισχύλου

ASSOCIAZIONE CULTURALE DIDE DI MICHELE DIO & FAHRENHEIT 451 TEATRO, Ιταλία

Σκηνοθεσία: Daniele Salvo

  • Τετάρτη 28 Ιουλίου,  Αμφιθέατρο «το σκαλί»
  • Παρασκευή 30 Ιουλίου, Αρχαίο Θέατρο Κουρίου
ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΚΟΥΣ ΥΠΕΡΤΙΤΛΟΥΣ

Έναρξη παραστάσεων στις 21:00
Προσέλευση στο θέατρο πριν από τις 20:15

Διαβάστε περισσότερα

Συνεχίστε την ανάγνωση