Skip to main content

ΒΑΚΧΕΣ του Ευριπίδη

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΛΛΑΔΑΣ
  • Παρασκευή, 9 Αυγούστου
    Αρχαίο Θέατρο Κουρίου
  • Σάββατο, 10 Αυγούστου
    Αρχαίο Θέατρο Κουρίου
  • Έναρξη παραστάσεων:
    21:00
    Προσέλευση στο θέατρο πριν από τις 20:00

Ο Θάνος Παπακωνσταντίνου σκηνοθετεί τη δεύτερη καλοκαιρινή παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου Ελλάδας, Βάκχες του Ευριπίδη, με μια αξιόλογη διανομή πρωταγωνιστών και συντελεστών.

Όταν ο θεός Διόνυσος φτάνει στη Θήβα, ο βασιλιάς Πενθέας αρνείται να δει τον πρώτο του εξάδελφο ως θεό και διά της εξουσίας του, καθιστά παράνομη τη διάδοση της νέας θρησκείας. Η άρνησή του εγείρει τη μήνι του θεού ο οποίος, σε μια τραγική αντιστροφή διώκτη και διωκόμενου, οδηγεί τον Πενθέα στον αφανισμό από την ίδια του τη μητέρα.

Η ευριπίδεια αυτή τραγωδία χαρακτηρίζεται από αυστηρή συνοχή στη μορφή, αλλά και από τεράστια εσωτερική δύναμη και ταυτόχρονα φανερώνει το ενδιαφέρον του ποιητή για τον μυστικισμό και την έκσταση. Βασικά δραματικά θέματά της είναι οι δυνατότητες της ψυχής, η ανθρώπινη αρετή, η αυτοσυνείδηση, η σύνεση και η πλάνη, το λογικό και το άλογο στοιχείο, τα οποία εμφανίζονται μέσα από την αντίθεση ανάμεσα στον άνθρωπο και τον θεό, την ίδια αντίθεση από την οποία προκύπτει η τραγική σύγκρουση του δράματος.

«Ο Ευριπίδης γράφει τις Βάκχες στο τέλος του 5ου π.Χ. αιώνα και της ζωής του. Εκεί ξαναφέρνει στη σκηνή τον θεό Διόνυσο, τον ιδρυτή του είδους. Ο θεός του θεάτρου, της ετερότητας, του διαμελισμού και της συγχώνευσης, της ευδαιμονίας και της καταστροφής, στήνει ένα παιχνίδι που ο Ευριπίδης θέλησε να τελειώσει με ένα διαμελισμένο σώμα που δεν θα μαζέψει κανείς».

  • ΜΕ ΑΓΓΛΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΥΠΕΡΤΙΤΛΟΥΣ
  • Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΓΙΑ ΑΤΟΜΑ ΑΝΩ ΤΩΝ 16 ΕΤΩΝ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 120 ΛΕΠΤΑ
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Μετάφραση:
Γιώργος Χειμωνάς
Σκηνοθεσία:
Θάνος Παπακωνσταντίνου
Δραματουργική επεξεργασία:
Ιωάννα Ρεμεδιάκη
Σκηνικά/Κοστούμια:
Νίκη Ψυχογιού
Πρωτότυπη μουσική:
Δημήτρης Σκύλλας
Χορογραφία:
Νάντη Γώγουλου
Σχεδιασμός φωτισμών:
Χριστίνα Θανάσουλα
Μουσική διδασκαλία:
Μελίνα Παιονίδου, Δημήτρης Σκύλλας
Δραματολόγος παράστασης:
Ερι Κύργια
Βοηθός σκηνοθέτη:
Φάνης Σακελλαρίου
Β’ Βοηθός σκηνοθέτη:
Παντελής Μπακατσέλος
Βοηθός σκηνογράφου:
Γιάννης Σέτζας
B’ Βοηθός σκηνογράφου:
Ζωή Κελέση
Βοηθός ενδυματολόγου:
Πηνελόπη Χάνσεν
Βοηθός φωτίστριας:
Ιφιγένεια Γιαννιού
Σχεδιασμός κομμώσεων:
Κωνσταντίνος Κολιούσης
Σχεδιασμός μακιγιάζ:
Olga Faleichyk
Κατασκευή κεφαλιού Πενθέα:
Roger Fischer

ΔΙΑΝΟΜΗ ΡΟΛΩΝ

Διόνυσος: Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης
Τειρεσίας: Μαριάννα Δημητρίου
Αγαύη: Αλεξία Καλτσίκη
Κάδμος: Θέμης Πάνου
Πενθέας: Αργύρης Πανταζάρας
Αγγελιαφόροι: Γιάννης Κόραβος, Διονύσης Πιφέας, Φώτης Στρατηγός

ΧΟΡΟΣ

Μαργαρίτα Αλεξιάδη,
Στελλίνα Βογιατζή,
Χρυσιάννα Καραμέρη,
Ελένη Κουτσιούμπα,
Μαρία Κωνσταντά,
Κλεοπάτρα Μάρκου,
Ελένη Μολέσκη,
Ειρήνη Μπούνταλη,
Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου,
Ιοκάστη-Αγαύη Παπανικολάου,
Θάλεια Σταματέλου,
Δανάη Τίκου

ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ

Θοδωρής Βαζάκας,
Μαρία Δελή,
Αλέξανδρος Ιωάννου,
Γιάννης Καΐκης

Photos by © Ελίνα Γιουνανλή

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Ο Ευριπίδης γράφει τις Βάκχες στο τέλος του 5ου π.Χ. αιώνα και της ζωής του. Εκεί ξαναφέρνει στη σκηνή τον θεό Διόνυσο, τον ιδρυτή του είδους. Ο θεός του θεάτρου, της ετερότητας, του διαμελισμού και της συγχώνευσης, της ευδαιμονίας και της καταστροφής, στήνει ένα παιχνίδι που ο Ευριπίδης θέλησε να τελειώσει με ένα διαμελισμένο σώμα που δεν θα μαζέψει κανείς.

Αν αυτό που διαμελίζεται επί σκηνής είναι το άνοιγμα στην ετερότητα, αυτό σημαίνει άραγε ότι έχει πια χαθεί για εμάς η προοπτική, μέσα από μια μύηση, μια πράξη συλλογική, να ανοίξουμε στο Άλλο, το δικό μας και του κόσμου; Τα κομμάτια μας δεν θα συνδεθούν ποτέ ξανά; Είμαστε καταδικασμένοι, όπως ο Πενθέας, να ζούμε περίκλειστοι στην καλά οχυρωμένη ατομικότητά μας, αλλιώς θα διαμελισθούμε; Δεν υπάρχουν πια οι γέφυρες που θα μας ενώσουν τον έναν με τον άλλο, με το Άλλο, με την ετερότητα των αισθημάτων, των ιδεών, των μύχιων σκέψεων μας, με το παράλογο μέσα μας, με το παράλογο του κόσμου;

Μόνο μέσα από το δέρμα μας υπάρχει ασφάλεια. Ό,τι βρίσκεται είτε εντελώς έξω από εμάς, είτε εντελώς μέσα μας, θα παραμείνει για πάντα ξένο, απαραβίαστο, ανομολόγητο, άγνωστο, και για τον λόγο αυτό θα αντιμετωπιστεί με τη βία. Η βία είναι η μόνη γλώσσα που μπορούμε να καταλάβουμε; Μια βία κλειστή, αδιαπέραστη και απόλυτη, μια βία που δεν επιδέχεται κανενός είδους μύηση για να την ξεκλειδώσουμε, για να την καταλάβουμε, για να την αντέξουμε.

Ο καταιγισμός των εικόνων στο διαδίκτυο, οι φυσικές καταστροφές, οι βόμβες, τα ακρωτηριασμένα σώματα και τα νεκρά παιδιά στα media, οι άψυχες και νεκρές selfie, οι ανεξέλεγκτες ροές δεδομένων, ανθρώπων, προϊόντων – άραγε δεν αντέχουμε πια την πνευματικότητα, την υπερβατικότητα, την ανάταση, επειδή ο μόνος θεός που μπορούμε να καταλάβουμε είναι ο θεός της παλαιάς διαθήκης, ο θεός εκδικητής, ο θεός τιμωρός; Αυτός είναι που μας αξίζει;

Ή μήπως το διαμελισμένο σώμα είναι ταυτόχρονα ένα παζλ που μπορεί να συμπληρωθεί, είναι μια κατασκευή που μας δείχνει τα μέλη της, ένα θέαμα; Και εξαρτάται από εμάς, τους θεατές, αν και πώς θα το συναρμολογήσουμε;

– Θάνος Παπακωνσταντίνου

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΛΛΑΔΑΣ

Το πρώτο κρατικό θέατρο της Ελλάδας ήταν το Βασιλικό Θέατρο, το οποίο ιδρύθηκε το 1901 και λειτούργησε μέχρι το 1908. Επανιδρύθηκε με την επωνυμία «Εθνικό Θέατρο» το 1930 και άνοιξε για το κοινό τον Μάρτιο του 1932. Το Εθνικό Θέατρο κατά τη διάρκεια των 90 χρόνων λειτουργίας του, έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια δυνατή θεατρική παράδοση. Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ιδρύθηκε το 1930 και από τότε λειτουργεί παράλληλα με το Εθνικό Θέατρο.

Το ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου στοχεύει στην πολυφωνία, προάγοντας έναν διάλογο μεταξύ παράδοσης, παρόντος και μέλλοντος. Η αναβίωση του Αρχαίου Ελληνικού Δράματος παραμένει βασικός τομέας ενδιαφέροντος για το Εθνικό Θέατρο σε μια προσπάθεια συνδυασμού με τις νέες τάσεις. Το 1938 το Εθνικό Θέατρο παρουσίασε την πρώτη του υπαίθρια παραγωγή αρχαίου δράματος, την Ηλέκτρα του Σοφοκλή: την πρώτη παράσταση μετά από αιώνες στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. το 1955 το Εθνικό Θέατρο καθιέρωσε το Φεστιβάλ Επιδαύρου.

Σήμερα λειτουργούν έξι σκηνές στο Εθνικό Θέατρο: δύο στο κτήριο Τσίλλερ, τρεις στο Θέατρο REX και ένας υπαίθριος χώρος στο Σχολείον της Αθήνας – Ειρήνη Παπά. Το Εθνικό Θέατρο είναι πάντα ανοιχτό σε συνεργασίες με μεγάλα θέατρα του εξωτερικού, συμμετοχή σε διεθνή φεστιβάλ, εκπαιδευτικά προγράμματα, προσκλήσεις σύγχρονων καλλιτεχνών: όλα αυτά αποτελούν μέρος της προσπάθειας για τη διεύρυνση ενός καθιερωμένου δικτύου. Το Εθνικό Θέατρο ήταν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Θεάτρου (2009-2020). Από το 2022 είναι μέλος της European Theatre Convention.

Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου είναι ο σκηνοθέτης Γιάννης Μόσχος.

nt.gr